De afwezige ouder is er altijd

Een afwezige ouder blijft soms langer aanwezig dan een aanwezige. Juist omdat er iets ontbrak.
Aandacht. Erkenning. Trots. Zachtheid. Interesse.

Een kind denkt namelijk niet: Mijn vader of moeder kan mij niet geven wat ik nodig heb.
Een kind denkt eerder: Misschien krijg ik het alsnog als ik beter mijn best doe.

Dus blijf je hopen.
Op dat compliment. Die knuffel.
Dat ene moment waarop je vader ineens wél trots is.
Of waarop je moeder eindelijk ziet wat jij nodig hebt.

En als zo’n moment zich af en toe voordoet, wordt het groot. Heel groot.

Want één goede dag kan genoeg zijn om weer maanden te hopen.

Ook als volwassene blijven we die afwezige ouder vaak beschermen.

“Hij werkte gewoon heel hard.”
“Zij kon het niet.”
“Hij heeft zelf ook veel meegemaakt.”

Misschien is dat allemaal waar. Maar een goede verklaring maakt niet goed wat jij hebt gemist.
En precies daar wordt het interessant.

Want misschien ben je inmiddels 45 en wacht je allang niet meer op je vader of moeder.

Denk je.

Maar ondertussen werk je keihard voor erkenning.
Blijf je te lang bij iemand die emotioneel nauwelijks beschikbaar is.
Pas je je razendsnel aan.
Ben je bang om te veel te vragen.
Of word je juist onmisbaar voor anderen.

Steeds met ongeveer dezelfde onuitgesproken hoop: Als ik maar goed genoeg ben, word ik uiteindelijk gekozen.

En dan krijg je zelf kinderen.
Je besluit: Ik ga het héél anders doen.

Dus ben je er altijd. Regel je alles. Voel je alles. Los je alles op.
Want jouw kind zal nooit voelen wat jij hebt gevoeld.

Mooi voornemen.

Alleen kun je, zelfs als je precies het tegenovergestelde doet, nog steeds worden gestuurd door hetzelfde gemis.
Want de afwezige ouder uit je jeugd hoeft helemaal niet meer letterlijk aanwezig te zijn om nog invloed te hebben.

Misschien zit die inmiddels in de keuzes die jij maakt.
In wie je kiest. Hoe hard je werkt. Hoeveel je geeft. En hoe weinig je soms terug durft te vragen.

De interessantste vraag is daarom misschien niet: Waarom was mijn ouder er niet voor mij?
Maar: Waar probeer ik vandaag nog steeds te krijgen wat ik toen heb gemist?
Want je kunt heel lang blijven hopen op iets wat nooit kwam.

Of erkennen dat het er niet was.

Wat je als kind niet kreeg, hoeft niet de rest van je leven iets te zijn wat je probeert te verdienen.

Herken je jezelf hierin? Dan kunnen we kijken naar wat je vandaag nog steeds draagt van iets wat lang geleden begon.

Wil je hier verder over praten? Neem dan contact met me op.

Volgende
Volgende

Maar wat als je partner je wél begrijpt?