Je kunt heel lang proberen in de schoenen van je familie te passen.
Ze worden er alleen niet jouw maat van.

“Willen is kunnen.”
Een prachtige overtuiging.
Totdat je ermee gaat verklaren waarom een ander iets niet kan.

Boosheid is vaak niet de emotie.
Boosheid beschermt de emotie.
En precies daar begint het echte gesprek.

Voelt het vertrouwd omdat het veilig is?
Of voelt het veilig omdat het vertrouwd is?

Blijven voor de kinderen is niet hetzelfde als kiezen voor elkaar.
En kinderen voelen dat verschil vaak beter aan dan je denkt.

Na de vakantie gaan de koffers weer de zolder op. De relatieproblemen niet.

Je kunt van camping veranderen. Van hotel wisselen. Of een luxere vakantie boeken. Maar zolang je de patronen niet verandert, neem je ze gewoon mee in je koffer.

Soms is afstand nemen geen luxe.
Het is precies wat nodig is om weer helder te kunnen zien.
Vanaf 1 september ben ik er weer.

Soms komt inzicht precies op tijd om jezelf te veranderen.
En precies te laat om je relatie te redden.
Dat maakt jouw groei niet minder waardevol, en de keuze van de ander niet minder echt.

Kinderopvang is geen kostenpost van de moeder.
Het is een gezamenlijke investering van twee ouders.
De vraag is niet wie het minst verdient, maar hoe je de zorg eerlijk verdeelt.

Een kind hoort niet te verhuizen met een complete kledingkast.
Als ouders ruzie maken over truien, jassen en schoenen, is er meestal iets anders aan de hand dan een kwijtgeraakt vest.
De enige die de rekening betaalt, is het kind.

Je bent niet overgevoelig.
Je systeem herkent iets wat jij allang vergeten dacht te zijn.
En precies daar begint vaak de oplossing.

Wees welkom, lieve stiefouder!
Je mag alles voelen, veel doen, overal rekening mee houden — maar vergeet niet dat je officieel nergens over gaat.

Liefde zonder eerlijkheid is geen liefde. Het is hooguit een poging om elkaar niet kwijt te raken.

Vreemdgaan wordt vaak zwart-wit bekeken of benaderd. Maar het is aan twee kanten ingewikkeld.

Sommige lasten draag je zo lang, dat je vergeet dat ze nooit van jou waren. Welke verantwoordelijkheid heb jij als kind van je ouders overgenomen?

Eigenlijk wou je niet per se een kind, maar goed, ze zijn er toch. En daar ben je zielsgelukkig mee.
Eigenlijk wilde hij een elftal…en nu is er “maar” één kind….Wat als wensen en behoeften niet overeenkomen?

Je bent er wel, maar eigenlijk ook niet: je stiefkind kijkt dwars door je heen en je partner heeft er een verklaring voor (lees: de ex is de schuldige).
Handig, maar het lost precies niets op.

“Kom, ik leg het je wel even uit..” Dat klinkt als een aardige tekst, maar heb je de uitleg eigenlijk wel nodig, of maakt dat niet uit?

Voelen jullie gesprekken nog als gesprekken, of heb je vaker het gevoel dat je je territorium aan het verdedigen bent?