De ander, dat ben jij
Opeens ben jij degene met wie vreemdgegaan wordt…Een vreemde plek, een verwarrende plek.
Vreemdgaan voelt voor veel mensen zwart-wit. Totdat je ineens zelf “de ander” blijkt te zijn.
Niet degene die bedrogen wordt. Niet degene die thuis zit te wachten. Maar degene met wie iemand vreemdgaat. En dat schuurt op een andere manier dan mensen vaak denken.
Want niemand groeit op met het idee: later wil ik iemands geheime relatie worden. Toch gebeurt het. Soms bewust. Soms glijd je er langzaam in. Omdat iemand zegt dat zijn relatie al voorbij is. Omdat jullie verbinding “anders” voelt. Omdat aandacht verslavend kan zijn wanneer je iets mist in jezelf of in je leven.
En ergens onderweg verschuift er iets. Wat eerst bijzonder voelde, begint ook een schaduwkant te krijgen.
De ander zijn lijkt soms op een intense verbinding. Er is verlangen, aandacht, spanning. Maar tegelijk leef je vaak in een constructie waarin jij niet volledig zichtbaar mag zijn.
Je moet rekening houden met tijden, telefoons, agenda’s en stiltes. Je krijgt stukken van iemand, maar zelden het geheel. En hoe langer dat duurt, hoe groter de vraag wordt die bijna niemand hardop stelt:
Als iemand zijn partner kan verdelen, wat zegt dat dan over de plek die ik uiteindelijk krijg?
Dat betekent niet dat gevoelens niet echt zijn. Juist dat maakt het ingewikkeld. Liefde, verlangen en verbinding kunnen oprecht voelen, terwijl de situatie tegelijkertijd iets ondermijnends heeft.
Mensen worden niet zomaar “de ander”.
Zelden omdat iemand wakker wordt met slechte intenties.
Vaak speelt er iets anders, zoals de behoefte aan erkenning, of een verlangen om gekozen te worden. Soms is het eenzaamheid, of oude patronen waarin beschikbaarheid en liefde door elkaar zijn gaan lopen.
Soms voelt de verboden positie zelfs veiliger dan een echte relatie. Want zolang iemand niet volledig beschikbaar is, hoef jij jezelf ook niet helemaal te geven.
Dat is confronterend om te erkennen. Maar precies daar begint vaak de beweging.
In de KernAanpak gaat het niet over veroordelen. Niet over goed of fout. Maar over begrijpen waarom je terechtkomt in dynamieken die uiteindelijk pijn doen, ook als ze in eerste instantie intens of bijzonder voelen.
Waarom neem je genoegen met halve beschikbaarheid?
Waarom voelt wachten soms als liefde?
Waarom blijf je hopen dat iemand uiteindelijk kiest, terwijl je diep vanbinnen voelt dat je ondertussen jezelf kwijtraakt?
Dat zijn geen oppervlakkige relatievragen. Dat zijn patronen. Vaak oud, vaak onbewust, maar zichtbaar in hoe je verbinding aangaat.
En nee, dat maakt jou niet “slecht”. Maar het vraagt wel eerlijkheid.
De ander zijn doet óók pijn.
Mensen kijken vaak hard naar degene met wie wordt vreemdgegaan. Alsof daar geen verdriet, twijfel of loyaliteitsconflict bestaat. Maar ook de ander leeft vaak in onzekerheid, aanpassing en emotionele afhankelijkheid.
Alleen is die pijn moeilijk bespreekbaar. Want waar moet je ermee naartoe? Je bent tenslotte niet degene die officieel bedrogen wordt.
En precies daardoor blijf je soms langer hangen in een situatie die langzaam aan je zelfbeeld knaagt.
De ander zijn lijkt soms alsof je gekozen wordt. Maar op de lange termijn voelt het vaak alsof je nét niet volledig mag bestaan.
Niet omdat jouw gevoelens niet echt zijn. Maar omdat liefde die verborgen moet blijven, uiteindelijk bijna altijd iets van jezelf kost.
En misschien zit daar wel de echte vraag: ben je aan het wachten tot iemand voor jou kiest of durf je eindelijk jezelf te kiezen?
Wil je hier eens over praten? Neem dan contact met me op.