Curling kind

We kennen vast allemaal de term “curlingouder”. De ouder die ieder obstakel voor zijn kind wegveegt.

Maar er bestaat ook een omgekeerde variant.

Het curlingkind.

Het kind dat niet door zijn ouders wordt ontzorgd, maar zijn ouders ontzorgt.

Dat troost. Bemiddelt. De sfeer bewaakt. Voor broertjes en zusjes zorgt. Mama probeert op te vrolijken. Papa gezelschap houdt na de scheiding.

“Maak je geen zorgen mam, ik regel het wel.”
“Papa, ik blijf dit weekend wel thuis. Anders ben je zo alleen.”

Lief hè?

Nee.

Een kind hoort zijn ouder niet overeind te houden.

Het hoort niet de therapeut van zijn moeder te zijn. Niet de beste vriend van zijn vader. Niet de scheidsrechter tussen twee ouders en al helemaal niet de vervanger van de partner die is vertrokken.

“Hij is zo volwassen voor zijn leeftijd”

Dat zeggen we graag over dit soort kinderen.

Ze zeuren weinig. Voelen feilloos aan wanneer het niet uitkomt om lastig te zijn. Ze regelen hun eigen zaken en houden ondertussen ook nog een oogje op de rest.

Lekker makkelijk.

Alleen heet dat niet altijd zelfstandig.
Soms heet het: een kind dat heeft geleerd dat er voor zijn behoeften even geen plek is.
Dus wordt het sterk. Niet omdat het daar klaar voor is. Maar omdat iemand het moet zijn.

En later?

Dan ben je 35 en doe je het nog steeds.

Je lost op. Je zorgt. Je voelt de stemming in een kamer voordat iemand iets heeft gezegd.
Je neemt verantwoordelijkheid die niemand je heeft gegeven.
Je vindt mensen die jou nodig hebben opvallend aantrekkelijk.

En als iemand vraagt wat jíj nodig hebt, moet je daar verdacht lang over nadenken.
Want zorgen voor een ander voelt vertrouwd.

Gedragen worden een stuk minder.

Een kind hoort kind te kunnen zijn.

Want wanneer een kind naast of boven een ouder terechtkomt, verandert er iets fundamenteels.

Het kind wordt groter dan goed voor hem is.
En de ouder kleiner dan hij hoort te zijn.

Dat kan jaren prima lijken te werken.

Tot datzelfde kind volwassen wordt en nog steeds denkt dat liefde betekent:
zorgen, aanpassen, oplossen en vooral niemand tot last zijn.

Een curlingkind veegt de obstakels niet weg voor zichzelf.

Het veegt ze weg voor zijn ouders.
En misschien wordt het tijd dat wij volwassenen de bezem weer terugpakken.

Was jij vroeger vooral het makkelijke, sterke of verstandige kind? Of merk je dat jouw kind wel erg goed voor jou zorgt?

Dan is de vraag misschien niet alleen waarom doet hij dat? Maar vooral: van wie draagt hij eigenlijk iets wat niet van hem is?

Wil je dit verder onderzoeken? Neem dan contact met me op.