Ik heb er alles aan gedaan
In mijn praktijk hoor ik het regelmatig: “Ik vind dat we er alles aan moeten doen, we kunnen niet zomaar na zoveel jaren de handdoek in de ring gooien, en er niet echt alles aan gedaan hebben.”
En als we dan het eerste deel van het traject afronden, en de een besluit toch niet meer verder te willen gaan in de relatie komt de volgende vraag: "Maar nu snap ik het eindelijk. Waarom wil hij of zij het dan niet meer proberen?"
En dat is een logische vraag.
En misschien wel één van de meest pijnlijke vragen die je kunt stellen.
Want eindelijk is er inzicht. En dan voelt het alsof er ook hoop zou moeten zijn.
Eindelijk worden patronen zichtbaar. Eindelijk wordt er écht geluisterd.
En juist dan besluit de ander dat het genoeg is geweest. Dat voelt oneerlijk.
Misschien ís het ook oneerlijk. Maar relaties werken niet volgens de regels van rechtvaardigheid.
Veel mensen denken dat inzicht automatisch recht geeft op een nieuwe kans.
Als je eindelijk begrijpt waar het misging, waarom zou je dan niet opnieuw beginnen?
Omdat inzicht niet hetzelfde is als herstel.
Inzicht herstelt geen vertrouwen. Inzicht maakt jarenlang verdriet niet ongedaan. En inzicht brengt gevoelens niet vanzelf terug.
Wat deze situatie zo ingewikkeld maakt, is dat beide partners op een ander punt in hun proces kunnen staan.
De één wordt eindelijk wakker. De ander is misschien al maanden, of zelfs jaren geleden begonnen met afscheid nemen. Dat maakt de pijn aan beide kanten echt.
Het erkent de hoop van degene die eindelijk wakker wordt, zonder de keuze van de partner die al eerder afscheid heeft genomen ongeldig te maken.
Want terwijl de één eindelijk ziet wat er anders kan, heeft de ander misschien al te vaak gehoopt dat het ooit anders zou worden.
"Maar je moet ons toch nog een kans geven?" Die vraag hoor ik ook voorbij komen.
Maar het antwoord is nee.
Dat hoeft niet.
Een nieuwe kans kun je vragen. Je kunt hem niet opeisen. Niet omdat jouw inzicht niet waardevol is.
Maar omdat jouw partner óók mag besluiten dat zijn of haar grens bereikt is.
Binnen de Kernaanpak onderzoeken we de patronen die tussen partners zijn ontstaan. Soms brengt dat prachtige inzichten. Soms ontstaat daardoor juist weer verbinding.
Maar soms maakt hetzelfde inzicht ook duidelijk waarom de ander niet meer verder kan.
En hoe pijnlijk dat ook is: beide werkelijkheden mogen naast elkaar bestaan.
Misschien is de moeilijkste vorm van liefde niet vasthouden. En ook niet loslaten.
Maar accepteren dat twee mensen, met dezelfde geschiedenis, op een ander punt in hun proces kunnen staan.
Dat maakt niemand de schuldige.
Het maakt vooral zichtbaar hoe verschillend verlies eruit kan zien.
Binnen de Kernaanpak kijken we niet alleen naar wat er is gebeurd, maar ook naar waar ieder van jullie staat in het proces. Dat geeft niet altijd de uitkomst die je hoopt, maar vaak wel de duidelijkheid die je nodig hebt.
Twijfel jij of jouw relatie nog een kans heeft? Of worstel je juist met het besluit van je partner? Neem dan contact met me op.