“Ken je plaats.”
Een behoorlijk ouderwetse tekst.
En toch zit er in ken je plaats misschien iets wat we iets te enthousiast hebben weggegooid.
Niet: hou je mond en doe wat er gezegd wordt.
Maar: Weet wat van jou is. En vooral wat níét van jou is.
Een kind hoeft zijn moeder niet gelukkig te houden.
Niet de ruzies van zijn ouders op te lossen.
Niet voor broertjes en zusjes te zorgen omdat niemand anders het doet.
En niet de sfeer te bewaken omdat papa of mama anders van slag raakt.
Een kind mag gewoon kind zijn.
Maar soms leert een kind iets anders: niet boos worden.
Niet huilen.
Niet te veel vragen.
Mama heeft het al zo zwaar.
Doe maar even gezellig.
Dus past het zich aan.
Het wordt lief. Behulpzaam. Verstandig. Zelfstandig. Of vooral heel goed in aanvoelen wat iedereen nodig heeft.
Handig.
Tot je 43 bent en nog steeds denkt dat de stemming van ieder mens in een straal van tien meter jouw verantwoordelijkheid is.
Want wat je jong leert, neem je mee.
Naar je relatie. Naar je werk. Naar je eigen gezin.
En ineens ben jij degene die alles oplost. De sfeer bewaakt. Verantwoordelijkheid overneemt.
Thuis alles regelt en vervolgens kwaad is dat niemand iets doet.
We noemen dat vaak karakter.
“Zo ben ik nu eenmaal.”
Maar misschien ben je niet zo.
Misschien ben je ooit op een plek gaan staan waar je heel goed in bent geworden.
En dus blijf je zorgen. Redden. Oplossen.
Ook als niemand je daarom heeft gevraagd.
Ken je plaats.
Misschien betekent dat iets heel anders dan vroeger.
Niet: Weet waar je onderaan de ladder staat.
Maar: Weet wat van jou is. En wat je bij een ander mag laten.
Je hoeft niet ieder probleem op te lossen. Niet iedere teleurstelling te voorkomen. Niet iedereen gelukkig te houden.
En misschien is dát wel je plek kennen: stoppen met verantwoordelijkheid dragen die nooit van jou was.
Herken jij jezelf hierin?
Dan is de vraag niet alleen waarom je zoveel verantwoordelijkheid neemt.
Maar vooral: wanneer ben je gaan geloven dat het jouw taak was?
Kom je eens kennismaken?