System Error

“Ik maak altijd de grap dat ik niet drie maar vier kinderen heb, mijn man is het vierde kind. Hij kan echt niks zelf.”
”Tegen de tijd dat ik heb uitgelegd wat er moet gebeuren heb ik het zelf al drie keer sneller gedaan. En ik moet hem alles vragen. En dan wil hij het ook wel doen hoor, maar ik moet het wel vragen, want uit zichzelf doet ie niks.”
“Hij wil wel helpen hoor, maar dan graag met een lijstje van mij. Als het niet op het lijstje staat gebeurt het ook niet, of pas na weken.”

”Ik denk bij mezelf, allemaal leuk hoor, maar het is toch ook zijn huis? Zijn was, zijn avondeten, zijn bed wat verschoond moet worden? Je kunt toch zelf ook wel bedenken dat er dingen zijn die gedaan moeten worden? Hoe is het allemaal mijn probleem of verantwoordelijkheid?”
“Hij kan wel bedenken dat hij in het weekend moet sporten, en daar is hij ALTIJD op tijd voor, en heeft hij er alles voor bij zich. Maar als ons kind moet sporten moet ik hem wel helpen bedenken welke spullen nodig zijn.”

“OMG boodschappen doen voor het avondeten…hou op met me! Dan gaat ie boodschappen halen, en dan bélt ie minstens 4 keer. Wil je dit eten? Wil je dat eten? Is de melk op? Pff...zoek het uit, regel het gewoon!”

“Wanneer ben ik het huispersoneel geworden die overal voor opdraait? Ik ben toch niet de algemene secretaresse en Wikipedia die alles weet, regelt en oplost?”

“En naast het werk wat ik doe en alles wat rond het huishouden gedaan moet worden hou ik ook nog eens de hele familie- en vrienden agenda in de lucht. Ik ben ook echt gesloopt aan het eind van de dag, en dan vindt hij het raar dat ik me ‘s avonds niet ook nog even in mijn spannende setje wil hijsen voor dampende seks..pffff..”

Herkenbare teksten?

Ben jij ook de gezinsmanager? De taxi? De chef-kok? Hoofd boekhouding? Heb jij ook gemiddeld 37 tabbladen openstaan in je hoofd? Met schoolapps, sporttijden, boodschappen, afspraken, verjaardagen, winterjassen die ineens te klein blijken te zijn en de vraag of er morgen brood in huis is.

We noemen dit Mental Load.

Mental load (mentale belasting) is de onzichtbare arbeid die nodig is om een huishouden, gezin en relatie draaiend te houden. Het gaat niet alleen om het doen van dingen, maar het bedenken dát ze moeten gebeuren.

Je houdt wel 100 lijstjes bij in je hoofd van werk wat gedaan moet worden. En precies daarom is het zo vermoeiend.

Het gevolg: een hoofd dat nooit uitgaat, chronische vermoeidheid en groeiende frustratie in relaties.

Want je partner wil best helpen, maar is geen helderziende. En dat klopt. Alleen betekent het wel dat iemand alles moet zien voordat het op een lijstje kan. Jij dus.

Want je partner brengt de kinderen heus naar sport, als jij zeg hoe laat ze waar moeten zijn.
Hij neemt de traktatie mee naar school, als jij die hebt geregeld (“Leuk bedacht weer hoor lieverd, die traktatie..”). Hij belt de tandarts, als jij het nummer stuurt. (“Voor Jantje toch? Oh nee, sorry, voor Liesje..”)

Hij kan alleen niet op juffendag op school staan om om elf uur warme pannenkoeken af te leveren. Hij moet werken namelijk.

Jij blijkbaar niet. Jij hebt hobby’s. Jij bent de manager van een bedrijf dat niemand anders ziet.

En Je partner? Die werkt er ook. Alleen zonder verantwoordelijkheid. (“Maar je kunt toch wel even een reminder sturen naar me? “)

Het echte probleem met mental load is niet alleen dat je alles moet overzien.

Het is dat je altijd aan moet staan. Vierentwintig uur per dag.

Onder de douche bedenk je dat er nog brood gehaald moet worden. In de auto realiseer je je dat er morgen een studiedag is. ’s Avonds in bed schiet je ineens te binnen dat de gymtas nog niet gewassen is.

Er bestaat geen uit-knop voor het overzicht.

Sterker nog: als je iets vergeet, creëert dat meestal alleen maar méér problemen. Dus moet je voortdurend controleren of je misschien iets vergeten ben.

Alleen weet je soms niet eens meer op welk tabblad het stond.

Die van Niet vergeten.
Of die van Iemand gooide het er tussendoor en nu is het ook mijn probleem.

Dus blijf je scannen. Denken. Vooruitkijken.

Aan het eind van de dag heb je ongeveer de romantische energie van een lege boterhamzak. Niet omdat er iets mis is tussen jullie, maar omdat je hoofd nog steeds rondhangt in supermarkten, schoolapps en to-do-lijstjes.

Als je het bespreekbaar probeert te maken krijg je de: “Maar vrouwen doen nu eenmaal meer in het huishouden, jullie zijn daar gewoon beter in en jullie zien veel beter wat er moet gebeuren”, of de “Jij bent nou eenmaal beter met de kinderen, dat zit in jullie als vrouwen, dat heet moederinstinct”.

Er lijkt steeds minder ruimte te zijn voor jezelf, laat staan voor je partner relatie, en op een dag zegt je partner: “Waarom heb je het nooit eerder gezegd?”

Misschien wel omdat je al die tijd 24 uur per dag aan stond om alles draaiend te houden….

Het doorbreken van mental load betekent niet dat iemand “meer helpt”. Het betekent dat de verantwoordelijkheid wordt gedeeld.

Dat begint simpel stoppen met het systeem waarin één partner manager is en de ander uitvoerder.
Verantwoordelijkheid delen is niet “even naar de supermarkt gaan met een lijstje”.

Het is weten wat op is. Wat bijna op is. En wat morgen op is. Het is samen zorgen voor elkaar. In alle aspecten.

Als die verantwoordelijkheid wordt gedeeld, ontstaat er iets wat in veel gezinnen zeldzaam is geworden: mentale ruimte.

Ruimte om even niet te plannen. Ruimte om niet vooruit te denken. Ruimte om elkaar weer te zien als partner in plaats van als logistiek collega.

Merk je dat de mental load in jouw relatie scheef verdeeld is en dat het steeds meer spanning geeft?

Je bent niet de enige. En het is gelukkig ook iets waar je samen uit kunt komen — als je het eenmaal ziet.

Wil je hier eens over sparren? Neem contact met me op.
Samen maken we weer ruimte in je hoofd. En geloof me: dat voelt lichter.