Tekort gedaan

Sommige mensen voelen zich altijd tekortgedaan.
Wat je ook zegt, wat je ook doet — het is nooit genoeg. Ze vinden altijd bewijs dat ze niet gezien, niet gewaardeerd of niet eerlijk behandeld worden. Ze voelen zich altijd achtergesteld, houden lijstjes bij, en wisselen emotionele of financiële scorekaarten uit.

En wat er ook gebeurt, je krijgt steeds de : “Ja maar jij…” Of de “Ja, maar toen deed jij/zei jij…”
En jij? Jij blijft maar uitleggen, nuanceren, rechtzetten tot je een ons weegt.

Tot je op een dag denkt: waarom moet ik mezelf eigenlijk steeds verdedigen voor iets wat niet eens klopt?

Wie zich structureel tekortgedaan voelt, leeft meestal vanuit een diepere, vaak onbewuste overtuigingen als “Ik doe er niet toe.” Of “Anderen krijgen altijd meer dan ik.” Of “Ik word niet gezien.”

Die overtuiging is ooit ontstaan — vaak in de kindertijd, waar iemand te weinig erkenning of emotionele veiligheid heeft ervaren.
Het brein heeft er vervolgens een lens van gemaakt: een manier om de wereld te lezen. Die lens geeft jou altijd gelijk: “Zie je nou wel?”

Dus je ziet wat past bij je overtuiging. Wat ermee in tegenspraak is negeer je, en je interpreteert neutrale situaties in jouw nadeel.

Zo wordt het waar, ook al is het dat feitelijk niet. Je maakt het waar voor jezelf.

Als iemand gevangen zit in die overtuiging, werkt redeneren averechts.
Feiten, uitleg of bewijzen bereiken het gevoel niet — ze bedreigen het zelfs. Want als je gelijk geen bestaansrecht meer geeft aan hun pijn, dan voelt dat als verraad.

Dus elke poging om het uit te leggen of recht te trekken voelt voor de ander als afwijzing.
En jij komt in de verdediging.
Waarmee je onbedoeld: “Zie je wel, ik word niet begrepen.” bevestigt.

De vraag is wat er onder het gedrag ligt? Welke emotie of overtuiging stuurt dit patroon aan?
Je kunt dat onderzoeken door andere vragen te stellen, als “Je zegt dat ik je niet steun. Wat bedoel je daar precies mee?”.

Als je ziet dat iemand emotioneel geraakt wordt kun je dat erkennen, door bijvoorbeeld te zeggen: “Ik hoor dat je je buitengesloten voelt.” Probeer uit te vinden wanneer degene die zich achtergesteld voelt dit ervaart. Want je zult vaak zien dat de pijn ouder is dan het huidige conflict.

Blijf wel ook je eigen grenzen stellen. Jij hoeft niet alles te dragen, en niet omdat de ander iets als drama ervaart ís het een drama, laat staan voor jou. Een uitspraak als “Ik begrijp dat dit moeilijk voelt, maar ik ga me niet verdedigen over iets wat niet klopt.” kan je helpen.

Grenzen stellen is iets anders dan je verdedigen, dus daar mag je mee stoppen.
Je hoeft de ander niet te overtuigen van jouw goede bedoelingen, en daarbij, als iemand wil geloven dat je tekortschiet, is er altijd bewijs.

Realiseer je dat het niet perse persoonlijk tegen jou is — het is een oud script dat zich herhaalt.
Jij bent slechts de nieuwste medespeler. Dus als je al wordt meegetrokken in dit script, blijf dan bij de feiten, en houd de emotionele lading weg. “Dat is niet wat ik heb gezegd.” Of: “Daar verschillen we in beleving over.”

En stap uit de strijd. Mijn vader zei altijd:” Jij kunt wel ruzie met mij willen maken, maar ik doe niet mee.” En jij kunt wel vrede willen sluiten, maar daar is de ander niet mee bezig.

Dit klinkt natuurlijk allemaal lekker makkelijk, praktisch en rationeel, maar ja...Sommige mensen laat je nu eenmaal heel moeilijk los, zoals je familie, je partner, of een collega.
En ergens voel je ook hun pijn, en zie je hun worsteling.
Maar meeleven is niet hetzelfde als meedoen.

De kracht zit in aanwezig blijven zonder overnemen. Dat is volwassen emotionele autonomie.
Precies waar de KernAanpak je naartoe begeleidt: terug naar jezelf, midden in de storm van een ander.

Wil je ook uit de strijd? Uit die verdediging? Neem dan contact met me op.