De Schuldouder

Jij was degene die de scheiding in gang zette. Niet omdat je er zin in had, maar omdat blijven geen optie meer was. 

En toch is dit het ongeschreven scenario: Jij wilde dit, dus jij moet het oplossen. Jij moet inschikken, verhuizen, slikken.

Want ja… “Je wil toch dat het goed gaat voor de kinderen?” Zo wordt ‘gemoedelijk scheiden’ een machtsvalkuil.

Veel scheidingen starten met goede intenties: geen strijd, volwassen overleg. Maar ergens onderweg ontstaat een overtuiging: Ik heb dit veroorzaakt, dus ik moet het goedmaken.
Jij doet extra je best, slikt teleurstellingen, compenseert wat de ander laat liggen.
En je laat je, openlijk of stilzwijgend, aanpraten dat deze hele misère jouw schuld is.
Niet omdat iemand het je oplegt, maar omdat niemand het tegenspreekt.
De andere ouder? Die hoeft niets. Geen schuld, geen verantwoordelijkheid.
En ondertussen draag jij alles. Structureel.

Jouw goedbedoelde compensatie-instinct wordt destructief. Als de ander emotioneel afwezig is of de opvoeding laat verslonzen, stap jij naar voren.
Niet omdat het eerlijk is, maar omdat je denkt: Ik heb dit veroorzaakt, dus ik moet het dragen.
En ondertussen raak jij uitgeput, gefrustreerd en steeds bozer, vaak op jezelf.
Maar jezelf structureel wegcijferen is níét in het belang van de kinderen. Die leren dan: verantwoordelijkheid mag ongelijk verdeeld zijn. Dat grenzen flexibel zijn als iemand schuld voelt. Dat aanpassen belangrijker is dan jezelf serieus nemen.
Dit leer je ze niet met woorden, maar met gedrag.

Schuldgevoel is geen basis voor gelijkwaardig ouderschap.
Zolang jij innerlijk blijft hangen in de schuldpositie, blijft de dynamiek scheef.
Co-ouderschap wordt dan een morele schuldafrekening waarin jij verliest. En de ander niets draagt.

Binnen de KernAanpak onderzoeken we waarom jij structureel te veel verantwoordelijkheid neemt.
En hoe je omgaat met een andere ouder die dat niet doet?

Het antwoord zit vaak niet in de scheiding zelf, maar in oude patronen van dragen, zorgen en jezelf kleiner maken. Dit kan veranderen. Niet door strijd, maar door innerlijk uit de schuldrol te stappen en duidelijke grenzen te stellen.

Jij hoeft geen boete te doen voor de rest van je leven.
Je kinderen hebben geen schuldouder nodig. Ze hebben een ouder nodig die stevig staat – ook als de ander dat niet doet.

Herken je dit patroon en merk je dat het je leeg trekt? Neem contact met me op om je te helpen om uit de schuldpositie te stappen – zonder strijd, maar met duidelijke grenzen.