Teveel, nooit genoeg
Stiefouder zijn is een fascinerende functie.
Je krijgt de verwachtingen van een ouder. Maar niet de positie.
Je moet betrokken zijn, maar niet te betrokken. Mee opvoeden, maar niet opvoeden.
Meedenken, maar niet beslissen.
Liefde geven, maar vooral niet doen alsof je de vader of moeder bent.
En als je denkt dat dat tegenstrijdig klinkt, dan heb je het helemaal begrepen.
Want dat is precies waar veel stiefouders dagelijks tegenaan lopen.
Je ziet een kind worstelen. Je denkt: misschien heeft hij coaching nodig.
Maar dat mag je niet beslissen.
Je ziet dat een kind vastloopt op school. Maar jij bent niet degene die bepaalt wat er gebeurt.
Je wil mee naar de huisarts. Maar officieel ben jij niet de ouder. Dus jij gaat niet.
Je maakt je zorgen. Je investeert. Je bent aanwezig.
Maar zodra je iets wilt doen, krijg je te horen: "Dat is niet jouw plek."
Totdat er een probleem ontstaat. Dan is het ineens wél jouw plek.
Dan wordt er verwacht dat je begripvol bent. Geduldig. Flexibel. Beschikbaar.
Moederlijk of vaderlijk. Alleen zonder de bevoegdheden die daarbij horen.
Het bijzondere aan stiefouderschap is dat je op sommige dagen te veel ouder bent. En op andere dagen niet genoeg.
Doe je iets? Dan bemoei je je ermee.
Doe je niets? Dan interesseert het je blijkbaar niet.
Welkom in de spagaat waar veel stiefouders dagelijks in leven.
En dan komt er nog iets bij: Veel stiefouders gaan compenseren.
Ze zien een ouder die niet belt. Dus zij houden het contact warm.
Ze zien een kind dat teleurgesteld is. Dus zij vangen het verdriet op.
Ze zien een probleem. Dus zij lossen het op.
Niet omdat het moet. Maar omdat ze van het kind houden.
En juist daar raken veel stiefouders zichzelf kwijt.
Want hoe meer je probeert te repareren wat niet van jou is, hoe groter de frustratie wordt.
Je draagt de verantwoordelijkheid. Maar je hebt de positie niet. En dat is een wedstrijd die je nooit kunt winnen.
Misschien stellen stiefouders zichzelf daarom vaak de verkeerde vraag.
Want de vraag is niet: "Wat kan ik nog meer doen?"
Maar: "Wat hoort eigenlijk niet bij mij?"
Dat is vaak de vraag die uiteindelijk voor veel meer rust zorgt.
En eerlijk gezegd is dat ook vaak de vraag die biologische ouders zichzelf zouden mogen stellen.
Want hoeveel problemen proberen we op te lossen die eigenlijk van iemand anders zijn?
Hoe vaak nemen we verantwoordelijkheid voor keuzes, gedrag of relaties die niet van ons zijn?
Hoe vaak dragen we lasten die nooit op onze schouders hebben gehoord?
Niet omdat we moeten. Maar omdat we van iemand houden.
En precies daar gaat het vaak mis.
Want liefde maakt verantwoordelijk. Maar niet voor alles.
Soms is de meest liefdevolle keuze niet om meer te doen.
Maar om te erkennen: "Ik zie dat dit een probleem is. Maar het is niet mijn probleem om op te lossen."
Wil jij eens verder praten over de positie die je inneemt?
Boek nu jouw gratis kennismaking
Wil je graag weten wat ik voor kan betekenen? Dat kan. Laat je gegevens achter, dan neem ik contact op om samen een moment te prikken voor onze gratis kennismaking van 15 minuten.
Binnen 24 uur een reactie: Je hoort uiterlijk de volgende werkdag van mij.
100% vertrouwelijk: Alles wat we bespreken blijft tussen ons.
Geen verplichtingen: Het is echt een kennismaking, je zit nergens aan vast.