Vol overtuiging
Herken jij iets van deze regels?
“Niet de vuile was buiten hangen.”
“Wie vraagt, wordt overgeslagen.”
“Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.”
“Niet zeuren, gewoon doorgaan.”
“Eerst een ander, dan jij.”
“Willen is kunnen.”
Het zijn van die overtuigingen uit je opvoeding die zo logisch klinken dat je nauwelijks merkt dat je ze bent gaan beschouwen als waarheid.
En zo gaan ze van overtuiging naar onbewuste regel die je in je leef-DNA print.
Wie vraagt, wordt overgeslagen kan betekenen dat je vooral niet vraagt om wat je nodig hebt.
Niet de vuile was buiten hangen leert je dat problemen binnenshuis horen te blijven.
Doe maar gewoon kan veranderen in: val vooral niet te veel op.
En deze overtuigingen heb je altijd bij je, meestal onbewust.
Je neemt ze mee naar je werk, waar niet zeuren maar doorgaan ineens een managementstijl kan worden.
En willen is kunnen? Dat is wel lekker daadkrachtig, toch? Gewoon dóórrrrr!!
Stel je voor dat je een manager bent en deze overtuiging meegeeft aan je team!
Ik kan het toch ook?
We hebben afgesproken wat er moet gebeuren.
Als ze écht zouden willen, was het allang geregeld.
Maar misschien wil je team wel degelijk en ontbreekt er iets anders.
Duidelijkheid. Kennis. Tijd. Veiligheid. Mandaat.
Of misschien heb jij iets bedacht dat in de praktijk gewoon niet zo briljant uitvoerbaar is als het tijdens de MT-vergadering klonk.
Niet alles wat niet lukt, komt door een gebrek aan motivatie.
Je overtuigingen gaan ook mee naar je vriendschappen, waar je niet zo gek hoeft te doen, want gewoon is al gek genoeg. Mogen jouw vrienden overigens wel gek doen?
Naar je relatie, waar je misschien verwacht dat je partner zelf wel begrijpt wat jij nodig hebt. Waar je niet praat over je emoties, want “je moet niet zo zeuren, gewoon doorgaan”. Of is het “eerst een ander en dan jij”?
Je overtuigingen vind je ook terug in de opvoeding van je kinderen:
Niet zo brutaal.
Stel je niet zo aan.
Als je het echt wilt, kun je het.
Vaak goed bedoeld. Maar ondertussen geef je ook iets mee over emoties, grenzen, presteren en hoeveel ruimte iemand mag innemen.
Maar is het eigenlijk waar?
Dat is de interessante vraag bij overtuigingen:
Vind ík dit werkelijk waar?
Of leef ik volgens een regel die ik ooit van iemand anders heb meegekregen?
Want willen is kunnen kan je enorm ver brengen.
Totdat je het gebruikt om iemand te beoordelen die iets niet kan.
Doe maar gewoon kan je bescheiden houden.
Totdat je jezelf nooit meer laat zien.
En niet de vuile was buiten hangen kan je privacy beschermen.
Totdat je nergens meer vertelt dat het helemaal niet goed met je gaat.
Binnen de KernAanpak kijk ik naar dit soort overtuigingen en patronen: waar komen ze vandaan, hoe beïnvloeden ze je relaties, leiderschap en keuzes — en passen ze eigenlijk nog wel?
Want je hoeft niet alles wat je hebt meegekregen ook te blijven geloven. Of te blijven dragen. Wat vind jij daarvan?
Herken je overtuigingen die thuis of op je werk meer bepalen dan je lief is? Dan kijk ik graag met je mee.