Laat maar
Laat maar. Twee woorden.
Klinken heel ontspannen. Zijn het lang niet altijd.
“Zullen we dit weekend eindelijk eens iets samen doen?”
“Ja, misschien. Ik kijk wel even.”
Laat maar.
“Kun je vanavond op tijd thuis zijn? Ik wil graag even met je praten.”
“Waarover dan? Ik heb echt een drukke dag.”
Laat maar.
“Vind je het erg als je moeder niet wéér bepaalt waar we kerst vieren?”
Zucht…
Laat maar.
En dus laat je het. Tenminste, dat denk je.
Want wat je wilde zeggen, vragen of aangeven, verdwijnt natuurlijk niet omdat jij “laat maar” zegt.
Je spreekt het alleen niet meer uit.
Laat maar is niet altijd loslaten.
Soms betekent “laat maar”: Ik heb geen zin in discussie. Of: Ik wil niet zeuren. Ik wil niet moeilijk doen. Ik wil niet wéér degene zijn die ergens over begint.
Dus je “laat het“.
Eén keer is dat niet zo spannend.
Maar doe het vaak genoeg en er gebeurt iets interessants.
Jij weet precies wat je allemaal hebt “gelaten”.
De ander niet.
Die denkt misschien gewoon dat het prima gaat.
En jij denkt ondertussen: “Hoe kun je nou niet zien wat dit met mij doet?”
Nou… misschien omdat je steeds “laat maar” zei.
En dan komt de rekening, want je wordt kortaf.
Je hebt minder zin om samen iets te doen.
Die ene opmerking irriteert ineens buitensporig.
Of je ontploft over een vaatwasser die verkeerd is ingeruimd.
Niet vanwege die vaatwasser natuurlijk.
Die arme vaatwasser kwam alleen wat ongelukkig binnen in een discussie die al drie maanden bezig was.
Zonder dat de ander dat wist.
En voor je het weet ontstaat er afstand, irritatie of wrok.
Niet altijd omdat de ander voortdurend over jouw grenzen heen gaat.
Soms omdat jij nooit echt zichtbaar hebt gemaakt waar die grens lag.
En dat is het verraderlijke aan “laat maar”.
Je denkt dat je de vrede bewaart.
Maar soms stel je alleen het gesprek uit. En betaal je daar later rente over.
Dus de volgende keer dat je “laat maar” wilt zeggen, kun je jezelf één vraag stellen:
Wil ik dit werkelijk loslaten? Of durf ik niet te zeggen wat ik eigenlijk nodig heb?
Want “laat maar” klinkt als loslaten, maar is soms gewoon jezelf verlaten.
En daar wordt uiteindelijk niemand beter van.
Zeg jij vaak “laat maar”, terwijl je eigenlijk iets anders bedoelt? Dan is de vraag misschien niet waarom de ander jou niet begrijpt.
Maar waarom jij jezelf zo vaak onuitgesproken laat. Wil je daar eens naar kijken? Neem dan contact met me op.