Van wie is die trui eigenlijk?
In dit onderwerp zit zoveel frustratie, verdriet én absurditeit in dat het dit blog zich bijna vanzelf schreef. Want laten we eerlijk zijn: volwassen mensen die ruzie maken over een jas van €39,95 terwijl hun kind met een weekendtas tussen twee huizen pendelt, zijn het probleem niet aan het oplossen. Ze zijn het probleem aan het creëren.
Er zijn kinderen die twee huizen hebben.
En er zijn kinderen die daardoor ook twee tandenborstels, twee bedden, twee verjaardagen, twee kerstvieringen en soms zelfs twee versies van de werkelijkheid hebben.
Dat is al ingewikkeld genoeg.
Maar sommige ouders besluiten daar nog een extra uitdaging aan toe te voegen:
De spullen.
Want ineens blijken de spullen niet meer gewoon spullen te zijn.
Nee.
Ze zijn politieke statements geworden.
"Mama heeft die broek gekocht."
"Die schoenen zijn van papa."
"Die jas blijft hier."
"Dat vest moet terug."
En ergens in het midden staat een kind. Met een weekendtas.
En een blik die zegt: Zijn jullie nou serieus?
Iedere gescheiden ouder kent het fenomeen. Een kind vertrekt met een tas vol kleding.
En komt terug met drie sokken, een gymbroek en een shirt waarvan niemand weet waar het vandaan komt.
De rest lijkt spoorloos verdwenen.
Soms ligt het bij de andere ouder. Soms in de wasmand. Soms onder een bed. Soms weet niemand het.
En natuurlijk is dat irritant.
Maar wat daarna gebeurt, is vaak veel interessanter. Want ineens gaat het niet meer over een trui.
Dan gaat het over rechtvaardigheid. Controle. Frustratie. En oude strijd.
Binnen een week ontstaat er een complete rechercheafdeling.
Waar is die jas? Wie heeft die schoenen gehouden? Waarom komt die broek nooit terug?
En voor je het weet zijn twee volwassen mensen een vermissingsonderzoek gestart naar een vest van de H&M.
Niet omdat dat vest zo belangrijk is.
Maar omdat het vest inmiddels symbool staat voor iets anders.
Respect. Macht. Erkenning. Gelijk krijgen.
En het kind? Dat leert ondertussen iets bijzonders.
Dat een trui blijkbaar niet van hem is. Dat een jas eigendom is van kamp mama of kamp papa.
Dat spullen niet bedoeld zijn om gebruikt te worden. Maar om territorium af te bakenen.
Dus krijgt het kind instructies: "Vergeet je schoenen niet terug te nemen." "Die jas blijft hier."
"Dat shirt moet terug naar papa." "Neem die trui niet mee."
En zo verandert een kind langzaam in een verhuisbedrijf.
Sommige kinderen lopen letterlijk met complete garderobes heen en weer. Alsof ze iedere week emigreren.
Tas mee. Tas terug.
Gymspullen. Schoolspullen. Sportkleding. Opladers. Medicatie.
En vooral: de verantwoordelijkheid om de eigendommen van hun ouders te beheren.
Want dat is wat er eigenlijk gebeurt.
Ouders maken hun probleem het probleem van hun kind.
En wat vindt het kind hiervan?
Vrij weinig.
Kinderen willen namelijk helemaal niet weten wie die trui heeft gekocht. Ze willen vooral een schone trui.
Ze willen niet weten van wie de voetbalschoenen zijn. Ze willen gewoon voetballen.
Ze willen niet nadenken over welke jas bij welk huis hoort. Ze willen gewoon warm blijven.
Revolutionair idee, ik weet het.
Binnen de Kernaanpak kijken we naar wie welke last draagt. En hier zie je iets opvallends.
De ouders hebben een conflict. Maar het kind draagt de gevolgen.
Het kind wordt verantwoordelijk gemaakt voor spullen die nooit zijn verantwoordelijkheid waren.
Voor afspraken die tussen volwassenen horen. Voor irritaties die niet van hem zijn.
En hoe vaker dat gebeurt, hoe groter de kans dat een kind zich verantwoordelijk gaat voelen voor de rust tussen zijn ouders. Dat is een veel zwaardere last dan een vergeten vest.
Natuurlijk mogen ouders afspraken maken over kleding en spullen. Natuurlijk is het irritant als niets terugkomt.
Maar misschien is de belangrijkere vraag wie er eigenlijk last van heeft.
Jij? Of je kind?
Want als een kind iedere week als een soort textielkoerier tussen twee huizen moet reizen omdat zijn ouders nog steeds ruzie maken over eigendom, dan is er waarschijnlijk iets anders zoekgeraakt dan een jas.
Namelijk het besef dat het kind belangrijker is dan de spullen. En dat zou eigenlijk altijd terug moeten komen.
Loopt jouw kind ook rond met verantwoordelijkheden die niet van hem of haar zijn? In een gesprek kijken we samen naar de dynamiek eronder en hoe je die kunt doorbreken.