Recent las ik dit artikel: https://www.nu.nl/kind-gezin/6186081/moedertaboes-ik-vertrouw-mijn-partner-niet-alleen-met-ons-kind.html

Het zette me aan het denken. Kort gezegd ging het over de verschillen in instincten van een moeder en een vader, waarbij de moeder vindt dat ze bij haar anders ontwikkeld zijn dan bij haar partner. En wat dat met haar doet.

Nu wordt er wel vaker gesteld dat moeders “feilloos en instinctief” op magische wijze de juiste stappen zetten en beslissingen nemen ten aanzien van hun kinderen. Ik vraag me dat oprecht af.

Na een weekend of weekje bij de andere ouder komt je kind thuis. En die lijkt even niet zo lekker in z’n vel te zitten. Is humeurig, lusteloos, kribbig. Op de vraag wat er aan de hand is krijg je een halfbakken “ik weet het niet” of een “er is niets”. Terwijl jij juist op je klompen kunt aanvoelen dat er toch echt wat is.

“Is er wat gebeurd op school? Bij het sporten? Met een vriend of vriendin? Ben je niet blij me te zien? Vertel me eens hoe je week/weekend was, je zit meteen weer verscholen in je telefoon! Heb je het wel leuk gehad?”

Herkenbaar?

‘Ik kan een boek schrijven over de problemen die het verdelen van de vakanties geeft.’

Hoe verdeel je de vakanties als je gescheiden bent?

Je (lief) kind is geslaagd! Op naar de diploma-uitreiking, toch?

Waarom is het zo ingewikkeld om onze geldzakengoed te regelen? Er lijkt een groot taboe te rusten op iets wat cruciaal is voor ons. Hoe doe jij dat?

Eens in de zoveel tijd zou je je relatie onder de loep moeten houden. Gaat het nog goed? Moet er wat bij? Moet er wat af? Zijn we nog aangehaakt bij elkaar? Hoe doe jij dat?

Je familie kies je niet, daar word je in geboren. Families hebben een bijzondere band, je deelt een geschiedenis. Families hebben een eigen dynamiek, hun eigen ruzies, irritaties.

Doordat je onlosmakelijk verbonden bent met elkaar door een bloedband vindt men het vanzelfsprekend dat iedereen het goed met elkaar kan vinden.

De kogel is door de kerk! Na veel gesprekken hebben jullie samen het besluit genomen te gaan samenwonen en jullie gezinnen samen te voegen!

Het kan heerlijk zijn te genieten van alle plannen, het eventueel herinrichten van het huis, misschien wel het kopen van jullie nieuwe huis.

Wanneer heb je voor het laatst voor de spiegel gestaan, jezelf eens goed bekeken en tegen jezelf gezegd hoe geweldig je bent?

Besef je eigenlijk nog wel van jezelf hoe krachtig je bent? En wat je allemaal in je hebt? Of is dat op de achtergrond geraakt door de waan van de dag, het zorgen voor, en het regelen van?

Deze week vindt de vierde editie van de Week van de Mediation* plaats.

Mediation neemt een steeds grotere plek in onze samenleving in, en het kan je op een wat meer laagdrempelige manier helpen je conflicten op te lossen.

In feite is mediation toepasbaar bij elk conflict, waar je samen gewoonweg niet uitkomt, en waar een onpartijdige, neutrale derde je begeleidt in je gesprek.

Sommige mensen hebben of krijgen te maken met een stief. Bijvoorbeeld omdat je een nieuwe relatie hebt waarbij je nieuwe lief een kind heeft. Of je vader of moeder kondigt blij zijn of haar nieuwe relatie aan, en daar zijn ook kinderen bij betrokken.

In beginsel zul je best blij zijn, voor jezelf, of voor je vader of moeder, want je wil dat ze gelukkig zijn, en je gunt ze het beste.

Geld en relaties, daar vinden we vaak wel wat van. En meestal niet iets positiefs. Bij elkaar blijven voor het geld klinkt al vervelend, de aanname is dat er in ieder geval door iemand wordt geprofiteerd.

Als je ex een nieuwe partner heeft kan dat een bittere pil zijn. Of dat nu tijdens of (net) na beëindigen van je relatie is. Je moet op zoveel punten in je leven (gaan) schakelen, de aanwezigheid van die nieuwe partner maakt het niet makkelijker.

“Nee, natuurlijk ga ik geen partneralimentatie betalen. In de jaren dat we getrouwd waren had je alle tijd om je te ontwikkelen. Wel lanterfanten met je vriendinnen, maar een baantje zoeken ho maar. Lijkt me nu een mooi moment om mee te beginnen, toch?”